poezja liczb.

Poniedziałek,5 marca 2012 r.
Leżę w łóżku,próbując zasnąć . Ty siedzisz w salonie,oglądasz program Tomasza Lisa . Za jakiś czas przyjdziesz tu,nie dasz mi się przytulić,tłumacząc się tym,że musisz się wyspać do pracy . Ja pewnie wstanę do biurka - najdzie mnie wena,pomysł na kolejny fragment opowiadania,albo jeszcze jakąś inną pracę i będę musiała wszystko napisać . Pisanie to mój nałóg,moja pasja . Od kiedy pamiętam,zawsze coś pisałam . Opowiadania,wiersze,później recenzje,artykuły,eseje . Wszystkie swoje uczucia przelewałam na papier,to był mój sposób na 'wyżalenie się',na rozładowanie emocji . Zawsze mam przy sobie kartkę i długopis - nie znoszę pisania na komputerze,prace bez charakteru pisma autora tracą swoją magię,nie są tak niepowtarzalne,nie oddają osobowości osoby piszącej .

Ty pewnie będziesz kazał mi wrócić,położyć się spać . Nie rozumiesz tego,co teraz czuję . Nigdy tego nie zrozumiesz .  Jesteś umysłem ścisłym,żyjesz w świecie obliczeń,świecie,w którym wszystko wynika z czegoś,w którym każdą rzecz da się racjonalnie wytłumaczyć . Ja myślę sercem,a Ty 'szkiełkiem i okiem'' . Wszystko dla Ciebie musi być zbadane,udowodnione,nie wierzysz w zjawiska paranormalne .
Ale mimo to -jesteś częścią mojej duszy,mojego istnienia . Bez Ciebie dałoby się mnie łatwo zaszufladkować,wrzucić do worka 'oszołomów,idealistów,którzy nie mają pojęcia o świecie' .

Umiesz wszystko obliczyć .  Nie - jednego nie potrafisz - nie podzielisz naszych dusz - a właściwie - jednej duszy - ona jest już stałością,jednością,złożoną z małych cząsteczek,kwant,atomów . Jest jak magnes sztabkowy - nie da się go podzielić na częśc północną i południową,zawsze będzie się 'odradzał',regenerował,aby być złożony z dwóch części,które tworzą jedną całość.

Nie istnieje taka notacja wykładnicza,która obrazuje,jak bardzo Cię kocham .